|
|
Gedetineerd zijn doe je niet alleen
Het inhoudelijke deel van de jaarlijkse plenaire
bijeenkomst van Geloof en Samenleving (op 16 november 2007) stond in het
teken van gedetineerden en de relatie tot hun familieleden. Uit de bijdragen
van Winnie van Hanekamp en Jacques van Houte blijkt dat er veel verborgen
leed is, juist ook bij de familie en vrienden. Wij zijn hier soms direct
of indirect bij betrokken maar het valt niet mee hierover te spreken en
gevoelens van onmacht en verdriet te delen. Daarom vindt Geloof en Samenleving
het belangrijk verslag te doen van deze bijeenkomst.
Kinderen
Allereerst spreekt Winnie Hanekamp, werkzaam
bij Stichting Exodus Nederland, over het Ouders-Kinderen Detentieproject
(OKD). De Vereniging Samenwerkingsverband Exodus Nederland biedt begeleiding
aan (ex-)gedetineerden om een zelfstandige plek in de samenleving te verwerven
en om terugval in crimineel gedrag te voorkomen. Exodus heeft elf huizen
waar (ex-)gedetineerden opgevangen en begeleid worden.
De Vereniging Samenwerkingsverband Exodus Nederland
(SEN) is ook gesprekspartner voor het ministerie van Justitie. Daarnaast
zijn er in de sector ‘Vrijwilligers en kerkzaken’ ruim 1400 vrijwilligers
werkzaam in zorg- en nazorg groepen, met als nieuwe activiteit : het OKD.
Het OKD is gestart in 1994 als een mentorproject
voor kinderen van gedetineerden in samenwerking met de Reclassering Nederland
en de Vereniging Relaties van Gedetineerden, waarbij ook het ministerie
van Justitie nauw betrokken was. Bij gebrek aan financiële middelen
wordt het OKD afgestoten door Justitie en overgenomen door SEN, in de sector
vrijwilligers en kerkzaken. In 2005 draaien er vijf OKD’s in drie regio’s:
Rotterdam, Arnhem en Limburg. Het OKD wil zich inzetten voor resocialisatie
en reïntegratie van gedetineerden in de samenleving, te beginnen bij
hun eigen kinderen/gezin. Het belang van de kinderen staat hierbij voorop.
Zo regelt het OKD (extra) bezoektijden voor kinderen van 3-16 jaar: één
keer per vier weken, in een kindvriendelijke omgeving. Hiermee wil het
OKD de eigen verantwoordelijkheid van gedetineerden vergroten. Het OKD
vergroot de betrokkenheid van de samenleving bij gedetineerden en hun gezinnen,
waarbij het belang van het kind altijd voorop staat.
Familie
Na deze boeiende inleiding vertelt ds. Jacques
van Houte, nazorgpastor, vanuit ervaringen van partners en familieleden
van gedetineerden. Partners van gedetineerden zitten vaak gevangen in gevoelens
van schuld en schaamte, en maken zichzelf zo onbereikbaar, ook voor een
pastor. Wat dat betreft is er veel verborgen verdriet ook in onze kerkelijke
gemeenten. Het opzetten van gespreksgroepen met lotgenoten is de moeite
waard in dit moeizame traject in de nazorg.
De reclassering Nederland heeft andere taken
gekregen: ze werkt veel meer binnen de poort, maar wordt daar wel in hoge
mate gefinancierd door Justitie. Tot slot wordt er nog gesproken over de
kloof tussen mensen met een strafblad en ‘de rest van de wereld’. Er komen
vragen: is de aard van het strafblad belangrijk? Mag iemand die zijn straf
heeft uitgezeten opnieuw beginnen? Hoe worden wijzelf toleranter in de
samenleving? Er wordt ook vastgesteld dat er te weinig trainingen worden
aangeboden tijdens de detentie (met oog op sociale vaardigheden en persoonlijkheidsontwikkeling).
De mensen krijgen ook niet altijd dezelfde kansen. Er wordt verteld over
een project in Hoorn: beschermd wonen voor gezinnen, een nazorgproject
van Justitie aangeboden voor alle burgerlijke gemeenten. Hoorn heeft mensen
van de reclassering ingehuurd om dit project uit te voeren. Het project
laat zeer positieve resultaten zien.
Het tweede discussiepunt is een citaat uit Ex.
20: 5: ‘Voor de schuld van de ouders laat ik de kinderen boeten, en ook
het derde geslacht en het vierde’. Hoe kunnen we deze spiraal doorbreken?
De vrijwilligers van OKD geloven in verandering en doorbreken de bedoelde
spiraal met hun werk. Aan het slot van de bijeenkomst zijn veel meer vragen
opgekomen dan antwoorden gegeven kunnen worden. Enigszins onbestemd sluiten
we de bijeenkomst af. Geraakt door een thema, waarvan we misschien denken:
bij ons niet nodig. Gestimuleerd om dit maatschappelijk probleem niet los
te laten en om toch vooral alert te zijn ook in onze eigen geloofsgemeenschap.
Een boodschap niet alleen voor contactleden en leden van de diaconale commissies,
maar een appèl voor ons allemaal. De taakgroep Binnenlands Diaconaat
heeft met deze bijeenkomst een belangrijke stap gezet. Misschien kunnen
we elkaar, ook in onderling pastoraat, meer vertrouwen geven en zo het
taboe van zwijgen en schaamte doorbreken.
Tina Geels,
secretaris G & S
(Ook opgenomen in adRem,
remonstrants maandblad, van februari 2008) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Programma van de workshop op 16
november 2007
| 17.00u |
-
Ouders Kinderen Detentie-project
Winie Hanekamp, Stichting Exodus Nederland
-
Gedetineerd zijn doe je niet alleen -
betekenis voor partner en verdere familie
Jacques van Houte
|
| 18.00u |
soep, broodjes, koffie, thee, enz |
| 18.45u |
groepsgesprek(ken) aan de hand van vragen van
de beide inleiders |
| 19.15u |
plenaire rapportage en afronding |
| 19.45u |
einde |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Toelichting op het programma
Gedetineerd zijn doe je niet alleen…
Om gedetineerden heen bevindt zich altijd een
cirkel van mensen met problemen; die kunnen b.v. financieel van aard zijn,
of de kinderen worden gepest op school, of iemand moet vragen om verandering
van werktijden omdat hij of zij anders niet bij de partner op bezoek kan.
Detentie kan dus ook voor de omgeving van de gedetineerde ontwrichtend
zijn en een groot isolement betekenen.
Wat is er dan nodig?
Dit is zeer individueel bepaald, maar om dan
toch een gemene deler te noemen: partners/familieleden van gedetineerden
kunnen vaak nergens terecht en veel soms alle sociale contacten vallen
weg.
Waar kunnen partners en familieleden terecht?
Er is een landelijk netwerk van groepen die gedetineerden
en/of hun partners ondersteunen. Partners en/of familieleden kunnen zelf
met zo’n hulpgroep contact opnemen. Vaak is het echter de geestelijke
verzorging in de inrichting van justitie die het contact legt door b.v.
een vrijwilliger te vragen iemand op te halen en thuis te brengen voor
bezoek, of om thuis bij iemand op bezoek te gaan.
De rol van kerken…
Kerken kunnen vrijwilligers mobiliseren en zouden
moeten werken aan een ‘open mind’ en een echte open deur, en aan actief
zoeken van de doelgroep.
Inleidingen 16 november
Winie Hanekamp – Stichting Exodus Nederland –
vertelt over het Ouders Kinderen Detentie-project, dat zij coördineert.
Samen met de vrijwilligers van het OKD wil Exodus het (extra) bezoeken
van gedetineerde ouders door hun kinderen mogelijk maken.
Jacques van Houte – nazorgpastor - vertelt
vanuit ervaringen van partners en familieleden van gedetineerden.
Aanmelden
U kunt u aanmelden vóór 9 november
via het Landelijk Bureau Remonstranten, tel 030 231 69 70 of via
info@remonstranten.org,
onder vermelding van GEDETINEERD ZIJN DOE JE NIET ALLEEN…’, naam en adresgegevens.
Meer informatie
Voor meer informatie over het onderwerp, het
OKD-project en de Stichting Exodus kunt u terecht bij de Stichting Exodus
Nederland, Morssingel 5, 2312 AZ Leiden, tel 071 516 19 50 of op
www.stichtingexodus.nl
| Datum |
vrijdag 16 november 2007 |
| Tijd |
17.00 - 19.45 uur |
| Plaats |
Nieuwegracht 27a, Utrecht |
|
|
|
|
|
|
|
|