In ADREM van maart 2007 schreef Carla Bierlaagh het volgende verslag.

Vluchtig was het zeker, want inhoudelijk zat een groot deel van de zaal met de oren te klapperen. Het betoog vloog alle kanten op, en bleef te vaak steken in kleinigheden. Technisch, ingewikkeld taalgebruik, filosofische gedachten en de praktijk van het geloofsleven liepen dooreen, hetgeen een deelnemer in de discussie deed verzuchten: ‘zeg eens iets waar ik iets aan heb...’ Toegegeven, er stond een erbarmelijke geluidsinstallatie die gedurende het gehele programma de aandacht afleidde, maar de inleiders leken ook elke keer een even eigenzinnige en krakende koers te kiezen als het geluid; het thema ‘Wat bezielt ons in Godsnaam?’ werd slechts als een vaag hinderlijke, ook een beetje onbeantwoordbare bijkomstigheid gezien.
Ondanks de moedige pogingen van de hoofdredacteur van ADREM, Frans Fockema Andreae, die de discussie trachtte te leiden, was er geen redden aan.

Niet dat de sprekers niets te vertellen hadden.
Mw. dr. Desirée Berendsen is theologe en filosofe, verbonden aan de Universiteit van Antwerpen en kerkelijk cultureel werker te Utrecht. Haar stelling was: zonder woord of taal is er geen leven, want we kunnen niet leven zonder dingen te benoemen. Wij moeten ‘het woord nauwkeurig en aandachtig gebruiken’ en ze verwees daarbij naar het gedicht Kat van sneeuw van Marjoleine de Vos.
Drs. Diederik van Rossum, Grootmeester in de orde van Vrijmetselaren, psycholoog en directeur van het Instituut voor Psychosynthese, vroeg zich af hoe Mozes en business te verenigen zijn. De Ziel is uit de mode: de mens, de ziel en God lopen tegenwoordig door elkaar. De materiële wereld lijkt de geestelijke te overstijgen. De ziel is geen concept meer maar is een symbool geworden, een dubbelzinnige conceptie die zich tegen definiëring verzet. ‘Laten we ons dus richten op een nieuwe menselijkheid, een morele en ethische verwantschap tussen ons mensen’, aldus Van Rossum.
Dr. Heine Siebrand, theoloog, remonstrants predikant in Utrecht, stelde voor ná de religie het religieuze een plaats te geven, daarmee meer dan anderen op de vraagstelling ingaand. Remonstranten hebben zo’n naakte geloofsopvatting – alles ligt openbaar en kwetsbaar te kijk – dat nu de tijd gekomen is weer naar binnen te keren, een verhouding met een geheim te onderhouden.

De discussie bleef mede onder invloed van de techniek hangen op ‘meer van hetzelfde’. Ik kon er veel crossroads en weinig toevoerwegen in ontdekken. Uiteindelijk misschien in de liefde, de term die aan het einde door de discussieleider werd opgebracht: ‘het speuren naar wat de ander nodig heeft en dat geven’, en de troost die Van Rossum opbracht: ‘als niets meer werkt, zoek dan troost’. Maar wat ons die middag wérkelijk bezielde: het is mij ontgaan.