Als ik God zeg… Twaalf edelstenen				Anne Claar Rosingh		terug naar Inhoud
	Als ik God zeg, val ik stil of ga ik zingen. Een verhandeling houden is moeilijk als je God niet vast wil leggen. Maar dichten of bidden kan wel. Beide hebben deurtjes voor God om weg te gaan of binnen te komen. Het gedicht schreef ik zelf, het gebed is van iemand anders, maar het heeft de toets der tijd doorstaan.
	God boven mijn pet tot ik ‘em afzet en hem groet		God levende ruimte voor (glim)lach en tranen mijn rust		God groot en wild woeste liefde die hartehonger stilt		God vleugels en armen om me te warmen bij mama op schoot
	God heer en vader en sinds kort -al is dat nog onwennig- vriendin en moeder ik blijk eenkennig		God maffe maker met een knipoog en een grap speelt hij de wereld stap voor stap naar haar voleinding toe		God ijzeren eis in zilver gegoten wordt voor mij in Jezus ontsloten		God huisgenoot in mijn lijf en in mijn leven wijde wereld om het even
	God hoeder en herder van leven en verder tot over de dood		God wind en water brood en wijn hij zal er zijn		God in jouw ogen word ik bewogen tot contact		God eeuwige ander tot ik verander en één word met hem
	Uit Psalm 139: Here, gij doorgrondt en kent mij; gij kent mijn zitten en mijn opstaan, gij verstaat van verre mijn gedachten; gij onderzoekt mijn gaan en mijn liggen, met al mijn wegen zijt gij vertrouwd.
	naar boven
voor het laatst bijgewerkt: 11/05/2001