Naarmate mijn leven vordert, ik weet nooit of ik het leven vorder of het leven mij maar goed het vordert, besef ik steeds meer hoe vaak ik de Eeuwige aan den lijve heb ervaren. 
Als kind al, daar zat Zij achter die enge Hij, die alles zag en wist en steeds Zijn waarschuwende vinger omhoog had. Maar Zij ging mee naar ziekenhuizen, lag daar naast mij in die getraliede ziekenhuisbedjes die altijd stonken. Zij ging mee enge onderzoeken ondergaan en prikken krijgen. En Zij gaf mijn broers uitbranders als ze me al te zeer uitlachten om iets dat ‘des meisjes’ was of iets wat ik niet kon. Zij was licht, niet te pakken en al helemaal niet te beschrijven, maar Zij had alles met mij te maken. 
Toen ik ouder werd en het leven volkomen chaos, alleen en onbegrijpelijk was, kon ik daar met Haar over praten. Nooit met die enge Hem die ik leerde in de kerk. Want Hij wist van mijn intense alleen zijn, Hij had iets met de oorzaak van doen. Ook was degene die ik zo mis bij Hem, heel ver weg ‘en daar heeft hij het beter dan bij mij’ zeiden ze in de kerk. Ik snapte daar niets van, want Hij bakte vast geen pannenkoeken als hij, mijn lief, moe van zijn werk heel laat thuis kwam. Zij wist niets van oorzaken, Zij huilde mee en stond ook aan dat graf en ging daar, net als ik, ook een beetje dood. Zij had zalf voor mijn wonden en dan kon ik ineens weer lachen en soms had Ze een slaaptabletje in de vorm van een telefoontje van een vriend of vriendin. 
Och en weer later, ik werd al een beetje middelbaar, werd ik steeds vertrouwder met Haar. Zeker toen ik zo’n moeite had om een besluit te nemen. Een besluit dat met mijn lichaam en met Haar te maken had. Bijna niemand begreep me toen, want wat was nu zo’n operatie. Ik stelde me wel een beetje aan vond men, want dokters kunnen toch alles. Er was bijna niemand die snapte dat ik het had over het mooiste geschenk dat ik van Haar had gekregen, het geschenk waardoor ik leef. En in  zo’n geschenk laat je niet zo maar snijden, vond ik. Ik vond ook niet dat ziek zijn en dood met zonde en afstand van Haar te maken hadden, dat wordt door theologen over Hem verteld, maar misschien kan Hij er ook niets aan doen dat ze dat van Hem vertellen. Door veel met Haar te praten op allerlei manieren, heb ik toen het besluit genomen me te laten opereren, maar oh wat was het verwoestend.
Ze heeft me toen steeds ingefluisterd dat ik toch met stip was gaan leven, die zevenenveertig jaar ervoor en dat die stip voor Haar net zoveel waard was als toen dat verwoestende er niet was geweest. Ze heeft me toen ook ingefluisterd dat mijn lichaam goed was, precies zoals het was. Hoeveel klachten ik ook had, het was niks minder waard, ook niet toen ik niet meer kon, wat daarvoor een fluitje van een cent was geweest. Ik was dus niks minder waard voor Haar en daardoor ook niks minder waard voor mijzelf. 
Als Hij dat nu toch ook eens te weten zou kunnen komen!