webmaster
Ontvangst in de lichte, ronde foyer waar drie kerkzalen en diverse ruimtes op uitkomen. Het welkomstwoord. Een vlammende inleiding van SKIN-coördinator Kathleen Ferrier, bekend bij velen van de derde Nederlandse Kerkendag in Kampen.
Over
kleur en ontmoeting. Kleur krijgen de groene theevelden door de rode kerststerren
(A. Japins De zwarte met het witte hart). Je eigen kleur (identiteit) krijg
je, ontdek je aan de ander. Ontmoetingen van christenen die ontdekken,
zeker in beslissende momenten, dat zij deel uitmaken van één
lichaam, geïnspireerd door één Geest. Bewust van onderlinge
verschillen, die geen obstakel vormen maar juist een bron van gezamenlijk
kunnen. Niet dat we te weinig van elkaar weten, wel dat we te snel denken
genoeg van elkaar te weten. Juist in de diversiteit ligt onze kracht verscholen.
Een oproep tenslotte tot openstaan voor elkaar, voor verrassingen, perspectieven,
die ontmoetingen opleveren.
Het
forum o.l.v. Lideke In't Veld. Wat beweegt jullie, forumleden, persoonlijk?
Hoe ervaar je de verschillen? Hoe beperkend, stempelend is onze taal? Welke
mogelijkheden zijn er voor ontmoeting? Ook de zaal vraagt: is 'hun' geloof
niet erg orthodox, naïef, evangelicaal? Wat heet, reageert een vrouw
uit de zaal. Als ik deze Afrikaanse vrouwen, fleurig gekleed, begeleid
door een jongen aan de piano, hoor zingen en stralend zie swingen, is dat
voor mij niet orthodox, maar een pure, aanstekelijke geloofsuiting.
Zelfs kwamen
de meeste remonstranten echt in beweging. Mijnke Bosman in twee staccatozinnen:
"zelf ben ik gefascineerd geraakt door de vanzelfsprekendheid van het geloof
van migrantenchristenen. Door hun blij- en vrijmoedigheid".
Appellerende dag
Ontmoeten, jazeker, we vermoeden de waarde ervan voor ons. Maar hoe?
Bij elkaar op bezoek gaan. En dan? Samen dingen doen en zo elkaar leren
kennen, waarderen. Klein beginnen. Een koor uitnodigen, kanselruil, een
diaconaal project. Ook in het gewone leven, in de winkel, het ziekenhuis,
de trein (een gezegende dag, wenste ons een oude Surinaamse vrouw toen
we in Duivendrecht uitstapten), elkaar zien staan, bevragen, belangstelling
tonen. Nog iets: wij stellen snel voor iets leuks (Madurodam bijv.) te
gaan doen. Zij willen niets liever dan praten over het geloof, daar gaat
het toch om, daar loopt de mond van over, omdat het hart er vol van is.
En de macht dan? Wie bepaalt wat goed is? Zo 'mogen' homo's nu in (sommige)
blanke kerken. Straks niet meer? Terechte vrees? Nee, vóórop
in de ontmoeting staat ruimte geven aan elkaar, zodat ieder, van welke
kleur, geaardheid, geslacht ook, tot zijn/haar recht kan komen.
's
Middags uiteen in zes workshops. Zelf op stap met Jan de Jonge, kenner
van die 70 verschillende groepen christenen in de Bijlmer. Langs diverse
locaties. Dat zijn niet meer als zodanig gebruikte, als kerkruimten ingerichte,
parkeergarages onder de flatgebouwen. Jan, hartelijk met zijn groep ontvangen
in de zoveelste garagekerk: "dit is van dezelfde architect: de vlaggetjes
zijn alleen anders". De ruimten zijn duur (ƒ 90.000 per jaar) en worden
ook daarom door diverse groepen en de hele week door intensief gebruikt.
Een zondagse dienst duurt van 10 - 13 uur. De volgende groep staat dan
alweer te popelen binnen te gaan. "Het (evangelie) gaat gewoon door, alleen
nu heeft het een kleurtje." Omgekeerde missie.
Ter afsluiting een Zaïrees koor, waarin blanke workshopzangers
en allen, die deze appellerende dag meemaakten, enthousiast meededen.
STIEN HOOGERBRUGGE
voor het laatst bijgewerkt: 06/02/2003