Binnen de Remonstrantse Broederschap zijn de meningen over euthanasie zeer verdeeld. Dat is ook te verwachten binnen een geloofsgemeenschap waar het debat op grond van nuances eerder dan op grond van stelligheid wordt gevoerd. In het novembernummer van adRem stelde ethicus Wibren van der Burg dat de specifieke invalshoek van kerken in het euthanasiedebat een pastorale benadering moet zijn. Van de geloofsgemeenschap waartoe men behoort mag men verwachten dat ze op de meest kritische momenten van het leven naast de mens in nood daadwerkelijk gaat staan. Aan het bed van gelovigen die uitzichtloos en ondragelijk lijden, hoort een pastor te zijn die kan helpen om begeleidende woorden en rituelen te vinden. Waar geleden wordt, op de grens van leven en dood, hoort de kerk aanwezig te zijn, heeft de kerk een specifieke taak. Deze pastorale benadering plaatst de discussie rond de euthanasie op een heel ander niveau, dat van de pastorale praktijk. Door de transparantie van de euthanasie in Nederland is duidelijk geworden hoe reëel deze ontwikkeling in de samenleving is. Weinig mensen, en dus weinig pastores, zijn ermee nooit geconfronteerd geweest. Er zullen weinig pastores zijn die uit zichzelf afwijzend tegen een verzoek om stervensbegeleiding bij euthanasie zullen staan. Maar de pastorale praktijk is nauw verbonden met de door de verschillende kerken verkondigde standpunten. Zowel voor gelovigen als voor pastores zal het dus moeilijk zijn om, tegen de veroordeling van euthanasie door de eigen geloofsgemeenschap in, op een open en adequate wijze dit onderwerp ter sprake te brengen. 
En daarmee laat de kerk mensen op een cruciale moment in de kou staan.