In het voorjaar werd bekend dat prof. Heering kanker had. De zorg en hartelijkheid van velen in zijn omgeving maakten dat hij gedurende zijn ziekzijn grotendeels in zijn eigen omgeving heeft unnen blijven. Dit stemde hem dankbaar.

Herman Heering werd in 1912 geboren in Dordrecht. Zijn grootvader en zijn vader waren predikant. Hij trad in hun voetsporen en ging theologie studeren in Leiden, waar hij in 1935 het doctoraal examen en in 1936 het proponentsexamen aflegde. Mede dankzij een verblijf in Harvard kon hij reeds in 1937 zijn proefschrift verdedigen over De religieuze toekomstverwachting in het bijzonder in de Amerikaanse theologie.

Zijn intrede als predikant deed Herman Heering op 5 september 1937. Hij werd beroepen in de gemeente Amsterdam met een bijzondere opdracht voor het Gooi. Vanaf 1 januari 1941 vormden de remonstranten in het Gooi de zelfstandige gemeente Naarden/Bussum. Herman Heering werd van deze gemeente de eerste predikant. De oorlogsjaren, die hij er beleefde, maakten op hem diepe indruk. Eens vertelde hij hoe hij van de twee kinderen van een joods gezin in zijn gemeente een briefje in handen kreeg met de mededeling: we worden weggevoerd, we weten niet waarheen, we zitten in een trein en God helpt niet. Aan dit verhaal voegde Heering toe dat dit soort tragische gebeurtenissen je expliciet voor de vraag stellen: wie is God? Met die vraag zou hij zijn hele leven bezig blijven. Wie is God en hoe brengen wij Hem ter sprake?
Na Naarden/Bussum kwam Den Haag. Deze gemeente mocht ruim negen jaar profiteren van de gaven van dr. Heering. Een lid van de gemeente Den Haag schreef over die jaren: "Heering is voor mij de vleeswording van de onroerende woorden van Martin Buber: deze hoop die de hele wereld omvat betekent dat wij niet met God kunnen spreken, als we de wereld aan zichzelf overlaten. We kunnen alleen met God spreken, als we onze armen zo goed als we kunnen om de wereld heen leggen, dat wil zeggen als we Gods waarheid en gerechtigheid in alles binnendragen."

Op 6 september 1964 nam Herman Heering afscheid van het predikantschap. Hij werd hoogleraar in de godsdienstwijsbegeerte en ethiek aan de Rijksuniversiteit te Leiden. Bij zijn afscheid in Den Haag stelde hij dat hij de studie in de theologie gekozen had om predikant te worden, maar dan niet in luxe dorpen! Het liep anders: Bussum, Den Haag en een professoraat. In zijn Leidse jaren bleef prof. Heering sterk betrokken bij de Remonstrantse Broederschap, hij was secretaris van het College van Professor en Curatoren van het Seminarie tot zijn emeritaat in 1978. Daardoor droeg hij bij aan de vorming van generaties remonstrantse predikanten, die zich zijn gedrevenheid en de strengheid van zijn geloof - eerder opgave dan gave - zullen herinneren als een sturende factor in hun eigen leven.
Talloze boeken en artikelen verschenen van de hand van prof. Heering, zowel voor, tijdens als na zijn hoogleraarschap. Actief was hij betrokken bij jeugdwerk en de oecumenische beweging waarin hij de Remonstrantse Broederschap op vele plaatsen vertegenwoordigde. Aan zijn productiviteit en werkkracht paarde bij de mogelijkheid om te genieten van literatuur en toneel, van muziek (actief en passief) en van vakanties met zijn vrouw Ina. Tot op hoge leeftijd gingen zij samen naar Frankrijk.
In zijn leven is Herman Heering het leed niet bespaard gebleven. Maar dat deed niet af aan zijn besef dat hij "uit genade leefde" en dat mensen meer wordt geschonken dan ze verdienen.

Voor velen in de Remonstrantse Broederschap gaat met Herman Heering een gestalte heen die zij maar moeilijk kunnen missen. Iemand die tot het laatst toe bij de tijd bleef en die behoorde tot een generatie die mensen voortbracht zoals er nog maar weinig zijn. Erudiet, veelzijdig, bewogen en vroom. Wij gedenken hem in dankbaarheid en eerbied.

Utrecht, 23 oktober 2000