Ds. Poortman is rustig gestorven. Zij werd 104 jaar oud.

Een mens van drie eeuwen was ds. Poortman. Zo beleefde zij het ook zelf. Zij vond het, geboren op 7 juli 1899, een belevenis de overgang naar de 21ste eeuw mee te maken. Toen zij 65 jaar werd keek zij terug op haar leven als een bevoorrecht bestaan. Op dat moment kon zij niet vermoeden dat er nog zoveel goede jaren zouden volgen.

Ds. Poortman ging na een gelukkige jeugd in Leiden studeren. Zij ontmoette daar inspirerende geleerden als Kristensen, Roessingh en G.J. Heering, die haar liefde voor de studie voedden en verdiepten. Zij bleef ook toen zij weg was uit Leiden lezen en studeren. Dat was goed merkbaar in de preken en de vele lezingen die zij hield. De studie hield Emilie Poortman kritisch en oorspronkelijk, zodat het steeds een genoegen was naar haar te luisteren.

Na de studie in Leiden, afgesloten met het proponentsexamen op 21 januari 1926, werd zij voorgangster bij de NPB Brielle. In 1929 ging zij naar de remonstrantse gemeente Doesburg, in 1931 naar Lochem en in 1944 naar Leiden. In Leiden bleef ds. Poortman tot 1956. Zij nam toen het opmerkelijke besluit vervroegd afscheid te nemen van het predikantschap en een adviserende taak te aanvaarden bij de Uitgeverij 'De Tijdstroom'.
Zelf motiveerde zij dit als volgt: "Liever een jaar te vroeg dan één maand te laat en dan moet je niet vergeten, dat ik voelde dat mijn initiatief afnam, mijn psychische elasticiteit zag ik verminderen". Hoewel haar omgeving de problemen niet zag, was zij vastbesloten. Zij vestigde zich met haar vriendin mej. E. Kluit in Lochem in een huis dat zij toepasselijk 'Na Sint Jan' doopte.
Na Sint Jan is voor ds. Poortman een lange periode geworden, waarin zij met heel veel mensen contacten onderhield, waarin zij vele pastorale brieven schreef, waarin zij genoot van haar tuin. Zij kon lang in haar huis blijven dankzij de trouwe zorg van mw. I. Fleischeuer-Frenkel, die haar tot het einde toe heeft begeleid.

Voor de Remonstrantse Broederschap vervulde ds. Poortman vele taken. Zij was Curator van het Remonstrants Seminarium (1944-1948, 1949-1952), lid van de Commissie tot de Zaken (1954-1961), lid van het moderamen van het Convent van Predikanten, lid van de redactie van het Remonstrants Weekblad (1956-1963), lid van het bestuur van het Landelijk Vrouwen Contact. Zij schreef talloze artikelen, die veel indruk maakten en enkele grotere publicatie, waaronder een boekje over het 'Onze Vader'.

Bij dit alles bleef zij bescheiden. Als geliefd predikant wees zij steeds op de rol van de gemeenteleden in de voortgang van het gemeentewerk. "Zij kunnen je zozeer verrassen met hun trouw, hun moed en bereidwilligheid. Het feit dat ze je hartelijk en open tegemoet treden, je accepteren en dikwijls zo'n ongemotiveerd vertrouwen in je hebben. (…) De gemeente leeft eigenlijk bij de gratie van dit 'plus' dat achter organisatie, werk en dagelijkse omgang verborgen ligt. (…) Zolang dit er is, blijft een gemeente in de kern levend. Gods kostbaarheden zijn in de verborgenheid van mensenharten aanwezig".
Ook in het hart van Emilie Poortman waren Gods kostbaarheden aanwezig. Zij zijn niet verborgen gebleven maar in woorden en daden, in geschriften en omgang met mensen zichtbaar geworden. Als een 'plus' dat jarenlang de Remonstrantse Broederschap mede heeft gedragen. 
In diepe dankbaarheid gedenken wij een predikante die in bescheidenheid, met humor en zelfkritiek een onmisbaar spoor in onze geloofsgemeenschap heeft getrokken.

De afscheidssamenkomst voor ds. E.B.A. Poortman wordt gehouden op donderdag 12 februari in de remonstrantse kerk, Emmastraat 10, Lochem. Aanvang: 14.00 uur. Vanaf 13.30 uur is er gelegenheid afscheid te nemen. Aansluitend aan de afscheidssamenkomst vindt in Lochem de begrafenis plaats.

Mijnke Bosman-Huizinga
(algemeen secretaris Remonstrantse Broederschap)