Voor velen niet echt onverwacht, omdat zij wisten dat hij leed aan een slopende ziekte, maar evengoed wel een schok. Met ds. Tjalsma is opnieuw iemand heengegaan van een generatie predikanten die een onuitwisbaar stempel op de Remonstrantse Broederschap heeft gedrukt.
Douwe Tjalsma werd op 20 november 1923 geboren in Nieuwkoop. Hij groeide op “niet onder de kansel, maar wel enigermate binnen zijn actieradius”, als zoon van ‘de oude Tjalsma’. Traumatisch was dit voor hem niet, zoals hij zelf ooit zei. Integendeel, na zijn gymnasiumopleiding aan het Erasmiaans gymnasium, dat “een blijvende inslag van klassieke draden weefde in een schering die - van huis uit - een meer bijbels en evangelisch patroon vertoonde”, ging hij theologie studeren in Leiden. In die periode was hij assistent bij de hoogleraar kerkgeschiedenis. Zijn interesse voor die geschiedenis zou ook later blijken. Zo schreef hij bij het 80-jarig bestaan van het Convent van Predikanten (1997) een boekje op grond van intensieve studie van het archief van het Convent en was hij betrokken bij een uitgave over de geschiedenis van het vrijzinnig jeugd- en studentenwerk.
In de laatste jaren van zijn leven hield hij de mutaties bij in de gegevens van predikanten en pastoraal werkers, die de basis zullen vormen voor een herziene uitgave van de biografische naamlijst van remonstrantse predikanten. 

Oecumenisch werk
Doctoraalexamen legde Douwe Tjalsma af in 1949, proponentsexamen in 1950. In 1951 trouwde hij met Coos de Vries, die hem in zijn loopbaan als predikant actief en betrokken zou bijstaan. Zij kregen twee zoons. Na een periode van “pastorale vingeroefeningen” als hulppredikant in Leiden, werd Douwe Tjalsma in 1951 beroepen door de gemeente Groningen. Hij diende niet alleen deze gemeente, maar was ook studentenpredikant in Groningen. Dat wekte zijn interesse voor jongeren- en studentenwerk. Van 1953 tot 1958 was hij lid en later vice-voorzitter van de Remonstrantse Jeugdraad.
Op 29 juni 1958 deed Douwe Tjalsma zijn intrede in de Remonstrantse Gemeente Arnhem. In deze gemeente bleef hij tot zijn emeritaat in 1988. Tijdens deze periode gaf hij graag een deel van zijn tijd - naast het pastorale werk in de eigen gemeente, waaraan hij veel aandacht besteedde - aan oecumenische werk - en gespreksgroepen. Voor hem stond toen vast dat “wij bezig zijn toe te groeien naar een geheel nieuwe, meer oecumenische gestalte van kerk-zijn”. Hij betwijfelde of daarin plaats zou zijn voor de Remonstrantse Broederschap als kerkstructuur, maar vertrouwde erop dat er wel ruimte zou blijven voor remonstrantse spiritualiteit. Die spiritualiteit was hem dierbaar. Dat bracht hem ertoe te participeren in de organisatie van vele retraites.

Boodschap van verzoening
In Arnhem was hij betrokken - als lid van een commissie die toezicht hield op het regime - bij het Huis van Bewaring. Dit bracht hem in aanraking met vragen rond crimineel gedrag die zich in het gewone predikantswerk niet met dezelfde intensiteit voordoen. Het scherpte zijn denken over maatschappelijke vraagstukken, over gerechtigheid en vrede. Als belangrijke taak zag hij voor de kerken weggelegd: het brengen van de boodschap van verzoening als steun in de rug op de lange weg waarop vijanden partners worden en gemarginaliseerden volwaardig mee gaan doen.
Met Douwe Tjalsma is een actieve en veelzijdige predikant, een betrokken pastor en een trouwe vriend van velen heengegaan. De remonstranten zullen hem missen. 

Mijnke Bosman-Huizinga