Zij behoorde tot de vrouwelijke theologiestudenten van 'het eerste uur'. Binnen de Remonstrantse Broederschap legden slechts zes vrouwen eerder het proponentsexamen af dan Mies Herfst.

Mies Herfst ging al voor zij proponentsexamen had gedaan (20 december 1930) - op advies van de Seminariehoogleraar G.J. Heering - aan het werk in de NPB-afdeling Den Briel. In een interview in adRem (juli 1991) vertelde zij dat zij dacht, toen zij bij de pont naar Voorne-Putten werd uitgezwaaid door haar Leidse vriendinnen: "Waar ben ik aan begonnen". Kennelijk viel het predikantschap mee. Na Den Briel volgden de remonstrantse gemeenten Doesburg, Hoogeveen, de NPB-afdeling Wassenaar en de remonstrantse gemeente Haarlem. In de gemeenten Doesburg en Hoogeveen was zij waarnemend predikant. "Voor een vrouw was dat de kans om als predikant werkzaam te zijn, want men beriep liever een man." Pas in Haarlem kreeg zij een beroep en hetzelfde salaris als haar mannelijke collega's. Zij vond dat minder belangrijk dan het feit dat al vroeg vrouwen werden toegelaten tot het predikantschap in de Remonstrantse Broederschap en dat zij de ruimte kregen het ambt op hun eigen wijze in te vullen. Op 1 april 1958 kreeg Mies Herfst eervol ontslag in verband met haar voornemen in het huwelijk te treden. Na haar ontslag bleef zij wel secretaris van het College van Professor en Curatoren. Van dat College maakte zij deel uit van 1952 - 1964.

In de periode Hoogeveen (1932 - 1941) gebruikte zij de ochtenduren voor het werken aan een dissertatie. Zij promoveerde op 14 januari 1938 op een proefschrift Gezondheid en heil, een zedekundige studie. Hiermee was zij haar tijd vooruit, want veel aandacht voor medische ethiek was er toen nog niet.

Met name in de Tweede Wereldoorlog besefte zij het belang van het bestaan van kerken. Ook de kerk in Hoogeveen, waar de gemeente voor de oorlog niet heel actief was, stroomde vol. "In zo'n situatie dringt opeens de betekenis van woorden als Heer, redt ons tot je door. Dan is het goed dat de kerk er is. Het instituut ligt klaar om de boodschap door te geven." Toen in de periode na de Tweede Wereldoorlog de deelname aan het kerkelijk leven opnieuw afnam, heeft ds. Vinke-Herfst zich afgevraagd: "Hebben wij het wel goed gedaan? Wie van mijn catechisanten komt nog in de kerk?" Zij bleef positief over de kansen van de Remonstrantse Broederschap, juist omdat deze geloofsgemeenschap erkent dat er dingen zijn die je niet weet, die een mysterie blijven. "Door de juiste vragen te stellen, kunnen wij voor zoekende tijdgenoten misschien een nieuw licht op het evangelie werpen."

Het interview in adRem schetste Mies Vinke-Herfst als een milde vrouw, dankbaar voor de kansen die haar waren geboden en toegewijd aan haar geloofsgemeenschap. De remonstranten hebben in haar een markante predikante 'van het eerste uur' verloren.

Mijnke Bosman-Huizinga
(algemeen secretaris Remonstrantse Broederschap)