Vrijzinnige Juliana en remonstranten wars van geloofsdwang

Door MICHIEL ELANDS

Prinses Juliana belichaamde de vrijzinnige oecumene. Haar uitvaartdienst wordt dan ook geleid door een remonstrantse predikante, W. Hudig-Semeijns de Vries van Doesburgh. 

Het was bekend dat de oude koningin een sterk voorstander van de vrouw in het ambt was. Dat geluid had ze al in 1948 laten horen toen zij als prinses de gedelegeerden naar de oprichtingsvergadering van de Wereldraad van Kerken in Amsterdam op het Paleis op de Dam voor een lunch ontving.

Door haar vrijzinnige inslag en haar afkeer van de kerkelijke verdeeldheid, die ze van haar moeder Wilhelmina had geërfd, hield Juliana een zekere afstand tot de hiërarchisch ingestelde Rooms-Katholieke Kerk en ook tot de Nederlandse Hervormde Kerk. Daarvan erkent de behouden vleugel geen vrouwelijke predikanten. 

De keuze voor een remonstrantse predikante, afkomstig uit het vrijzinnige deel van de Hervormde Kerk, is dan ook een logische. 

De remonstrantse predikante W. Hudig-Semeijns de Vries van Doesburgh hoort bij een vrijzinnig kerkgenootschap dat zijn wortels heeft in een felle strijd met de huidige Nederlandse Hervormde Kerk, waartoe de Oranjes behoren. 

De Remonstrantse Broederschap heeft ruim 7000 leden en 1700 ‘vrienden’. Remonstranten voeren vrijheid en verdraagzaamheid hoog in hun vaandel en zijn wars van geloofsdwang en dogmatiek. 

Het kerkgenootschap heeft geen belijdenis, maar wel een beginselverklaring die de leden onderschrijven. 

Na de doopsgezinden waren de remonstranten in 1915 het tweede kerkgenootschap dat de vrouw in het ambt toeliet. In 1989 maakten de remonstranten als eerste kerkgenootschap ruimte voor de kerkelijke inzegening van homorelaties.