Het lichaam van Paulus
is niet het mijne

In zijn brief
als een Voorwaar
geschreven
aan de bewoners
van de stad corinthe
waar het respekt
niet heerste
voor elkaar
schrijft Paulus
Je hoeft niet
Van Die of Die
te zijn
Wij samen zijn
Van die Ene

Ik lees hoe hij
het deskundig uitlegt
en het
tot in de puntjes
allemaal weet

Die brief is mij
niet op het lijf
geschreven
de woorden worden
tot gekromde tenen
die mij ooit
in benen 
ontvallen zijn.

Die brief heeft mij
gewezen
op mijn delen
en gaven
die niet
te vervangen zijn
maar wel ontbreken.

Die brief
Kan voor mij
niet meer het lapje
zijn
voor bloed
dat ophield te stromen
die brief
raakt aan mijn pijn
om de niet-te-kennen
God en
om het Antwoord
dat niet wil
komen.

Ik ben niet
van Corinthe
en van de kerk
kan ik niet meer
zijn
Toch lees ik
en lees ik
die brief.

Liefhebbend haat ik
Niet-te-horen
roep ik:
O Paulus
als jij mij
jouw god 
wilt geven
haal hem dan niet
zo vast omschreven
uit je zak
laat mij liever kiezen
voor het vege lijf
en dromen dat
ik ooit
– gerenoveerd –
tot mens met
alle leden 
het op een
lopen zet, roepend
Mijn God nu kom ik
U weer tegen.

(Het gedicht ontstond toen ik deel uitmaakte van de Oecumenische Werkgroep Theologie en Handicap, waar wij als theologen met een handicap opnieuw de teksten exegetiseerden en vanuit onze eigen specifieke ervaringen (blind, doof, rolstoelgebonden etc.) bekeken en ook publiceerden. (Woord en Dienst, Trouw e.a.). Dit gedicht maakte ik bij de tekst van 1 Cor. 12:12-31 en het staat ook in de van mij verschenen bundel: De draad houdt mijn kralen bijeen, Rio Alders, ISBN 90-9012932-4.)