De spade

De spade

Voordat Hij naar Emmaus ging,
Betrad Hij 't bosch, waar Judas hing.
Verward in 't doornige struweel,
Het wurgend touw om purp'ren keel.
Hij zag die wijd-gesperde oogen,
Die smeekten om Zijn mededogen.
Hij sneed hem af en vol erbarmen
Droeg Hij hem henen in zijn armen
Naar een heel stil en vredig oord,
Waar hij kon rusten ongestoord.
Daar vroeg Hij aan een man een spade
En deze sloeg zwijgend gade,
Hoe Jezus in die stille gaarde
Een graf groef in de donk're aarde
En teeder hem de oogen sloot,
Wiens kus Hem voerde in de dood.
Toen hij in 't gras was neergeleid
En zacht met aarde overspreid
Toen was het, dat de ander vroeg,
Wat naam of toch die doode droeg.
Maar Jezus plukte uit het gras,
Een halm, die een uit vele was,
En peinzend sprak Hij klaar en kalm:
"Weet gij de naam van deze halm?"
En toen de ander zweeg. zei Hij:
"Wie daar ligt was een mensch als wij".
Toen d ánder zich voorover bukte
En uit de grond zijn spade rukte,
Had Jezus hij voor 't laatst aanschouwd
En hield zijn hand een spa van goud.