Simeon in de tempel

Zo zat ik laatst mijn zonden te overpeinzen, toen een zekere onrust zich meester van mij maakte. Ineens wist ik, van binnenuit, dat mijn leven een hoopvolle wending zou nemen. Ik zou niet sterven, zo werd mij ingegeven, voordat ik de messias van de Heer zou hebben gezien. Ik raakte ervan in verwarring toen een kracht in mij, sterker dan ikzelf, mij deed opstaan en deed voortgaan in de richting van de tempel. Ik was helemaal niet van plan om op dit ongebruikelijke uur naar Gods huis te gaan, maar ik kon niet anders; ik werd erheen gedreven.

Wie schetst mijn verwondering, toen ik daar ongewild getuige was van hoe een jong ouderpaar met hun zoontje in de armen stond om het op te dragen aan de Heer, zoals de wet van Mozes voorschrijft. Nu gebeuren deze dingen regelmatig in ons heiligdom, maar nu was het geheel anders: een heldere lichtstraal viel op het ouderpaar met het kind; het leek wel alsof een hemelse openbaring het bijzondere van deze gebeurtenis wilde duidelijk maken. De overtuiging brak in mij door dat in dit lichtende kind Gods messiaanse liefde aan ons werd geopenbaard.

Wat er toen gebeurde, laat zich moeilijk navertellen. Ik kan eigenlijk niet bevatten wat ik toen heb gedaan. Mijn verstand stond stil en ik voelde alleen maar stromen, stromen van vreugde en van wondere kracht. Ik kon niet anders dan meegaan in die stromen en zo werd ik ertoe gedreven om het kind in mijn armen te sluiten, om God te loven en te prijzen voor zijn onuitsprekelijke liefde, die in ieder mensenleven, ook het mijne, het laatste woord heeft. Nu begreep ik waarom ik zo oud moest worden. God had het mooiste voor mij nog tegoed. In vrede mag ik straks heengaan.

Preek op zondag 5 februari 2006 (Christus’ presentatie) in het Zwammerdamse kerkje.
Voorgaan in onze dorpsgemeenten is het liefste wat ik doe!