Homepage
Bundel Mijnke
Webmaster

Rob Esveld (1942) is remonstrants predikant in Den Haag.

Op weg met geloof, hoop en liefde
door Rob Esveld
 
 
Schriftlezingen: Jesaja 59,1-2 en 9-15; Marcus 10,46-52 
 
De weg in ons leven is een weg met vele hindernissen. Voor de een meer dan voor de ander. Maar toch heeft iedereen zo zijn eigen stormen te doorstaan in zijn leven. Steeds weer gaat ieder mens op weg. Op hoop van zegen. In de verte gloort het licht, daar schijnt het doel te zijn van onze reis. Daar zal God wel zijn, daar bij dat licht. 
Soms merk je dat je niet alleen loopt. Dan loopt er iemand met je mee. Sommigen een korte tijd, totdat hun pad afbuigt. Anderen blijven weer lang naast je lopen, soms een leven lang. 
Je reisgenoot kan zwijgen of  tegen je praten. Er zijn er die je precies weten te vertellen hoe je moet lopen en wat je aan zal treffen aan het einde van je weg. Hoe jij je weg gedacht had, is meestal  niet zo interessant. 
Ook kan het voorkomen dat je vermoedt dat je een metgezel hebt, maar je kan niet zo duidelijk zien hoe hij er uit ziet. Eigenlijk weet je niet eens of het een hij of een zij is. Heel even voel je dat je hand wordt vastgehouden als er een kuil in de weg ligt. Maar dat realiseer je je pas als je de kuil al voorbij bent. 
Af en toe lijkt het wel of je in een cirkel bent gelopen. Je herkent de punten waar je al eerder bent geweest. Maar dat is maar schijn, want er is inmiddels veel veranderd sinds de tijd dat je hier voor het eerst langs kwam. 
Als je een ogenblik uitrust en achterom kijkt zie je de weg die je gegaan bent. En je denkt dan aan de weg die je had willen gaan in je leven, maar het is er niet van gekomen. Je bent ergens een zijweg ingeslagen. Of was het toch geen zijweg, maar een hoofdweg? Jouw hoofdweg in het leven?
Maar we staan er niet alleen voor. Natuurlijk worden we geholpen. Niet dat we daar steeds iets van merken. We hebben het veel te druk om in het spoor van de weg te blijven. Om niet af te dwalen van wat wij denken dat de juiste weg is. 
Maar we hebben altijd een hulpmiddel bij de hand. Vroeger had men dat als men niet meer zo goed ter been was. Dat was de zogenaamde driepoot, een stok met drie uiteinden aan de onderkant. 
Dat ouderwetse hulpmiddel is er nog steeds. Daar kunnen we nog altijd op steunen en even uitrusten. Die kunnen we gebruiken als we onzeker en duizelig zijn van het vele leven dat we hebben gekregen. De driepoot die men geloof, hoop en liefde noemt. 
Amen
 
naar boven

voor het laatst bijgewerkt: 26/03/2007