Homepage
Bundel Mijnke
Webmaster

Ries Kassens (1936) was o.a. remonstrants predikant in Deventer, Apeldoorn, Arnhem en Lochem-Zutphen.

Vallen
door Ries Kassens
 
Op de televisie was een film over eenden, die hoog in steile rotsen aan zee hun nest bouwen. Er komt voor hun jongen een moment waarop zij heel alleen hun veilige nest moeten verlaten. Dat moment breekt aan als hun ouders hun voedselaanvoer staken. Dit betekent dat zij zich van die rotsen steil naar beneden moeten laten vallen in de zee, heel diep onder hen. Zij kennen de zee nog niet. Hun ouders helpen hen ook niet bij dat vallen. Dat moeten zij alleen doen. Het was aangrijpend om te zien. Ze treuzelden alsof zij hun vallen aan het vooroefenen waren. Het leek een onmogelijke opgave. Toch was iets in hen  sterker dan al hun angsten. Ineens, zwommen zij in het water dat hun vertrouwder bleek dan hun veilige nest op de rots. Het had iets vertrouwds alsof we dit innerlijk herkennen: een beeld van geloven. Ook wij ‘oefenen’ ons geloven ‘voor’ in allerlei situaties in ons leven. In vakanties oefenen jongeren al om straks voor goed hun vertrouwde thuis te verlaten. Het van beroep veranderen kan zo’n moment zijn, of verhuizen, het beëindigen van een relatie, of het AOW-er worden.

Het moeten loslaten van wat ons vertrouwd is zijn vooroefeningen in geloven. Want we moeten ons toevertrouwen aan het onbekende, het onbekende tegemoet gaan in vertrouwen op God: “Wat de toekomst brengen moge, mij geleidt des Heren hand.”

Ooit komt een moment waarop we steeds duidelijker voelen: ik ben mezelf niet genoeg. Mijn medemensen zijn me niet genoeg, mijn prestaties niet, mijn leven waarin ik mij genesteld heb is mij niet genoeg: ik leef in een nest waarin ik niet kan blijven. Dat geldt ook voor ons geloofsnest. Ook in ons geloof komt een moment van volslagen onmacht, een bewustzijn: met al mijn inspanningen bereik ik God niet. Soms beseffen we dit ineens misschien door iets dat ons overkomt: een slopende ziekte of het ouder worden waarin we ons de schamelheid van ons geleefde leven bewust worden. Alles wat we gepresteerd hebben lijkt niets te zijn. We krijgen geen voedsel meer om ons eigen zelf te voeden. Alsof we die eendjes zijn. Wat te doen? Onze geloofstraditie zegt: 'Dan mag je je laten vallen in de handen van God!' Wat dat is en hoe te doen, daarvan hebben we een soort onbenoembaar innerlijk weten. Een onzichtbare kracht leidt ons: het wordt de val van ons leven.
 
naar boven

voor het laatst bijgewerkt: 29/04/2007