Gebed van een (nogal beschouwelijk aangelegde) krokodil

Eindeloos kan ik wachten
niet bewegen
in het water, aan de kant
eindeloos roerloos wachten
kijken, kijken
koel, het leven in me
(als een met sneeuw bedekte vulkaan)
en dan de uitbarsting
ik word gegrepen 
en grijp met heel mijn wezen
sla mijn tanden in het vlees
kraak de botten
het moet kapot
het moet naar binnen door mijn keel
ik weet niet hoe het anders moet
ik laat geen traan
en doe wat moet worden gedaan
de rivier stroomt 
als altijd voort

en Gij,
Gij zijt mijn God
Gij hebt mij toch bedacht
gewild, geroepen tot het leven?
Gij hebt toch ook mij
uw adem ingeblazen
en ook van mij gezegd:
het is goed?
Ik dank U voor mijn kracht
mijn tandenrijen
de scherpte van mijn reuk
mijn sterke staart
mijn koele bloed en hete adem
mijn beheerste traagheid
mijn geduld
mijn snelheid, plots mijn sprong
mijn grijpen
ik dank U dat Gij mij zo gemaakt hebt,
zo wonderbaarlijk hebt toegerust.

Voor de mens schijn ik een gevaar te zijn
een nachtmerrie voor het kind
ik ruik hun angst
al van verre
en inderdaad
wie te dichtbij komt
is ten dode opgeschreven
ik weet van goed noch kwaad
ik weet dat ik er ben 
en dat Gij mij hebt gemaakt
ik ben een raadsel voor de mensen
voor hen die dachten
dat Gij zoiets niet doet:
mij scheppen en het aanzijn geven,
en voedsel voor mijn bestaan.

Ja, Gij opent uw hand 
en ik word verzadigd.
Op U stel ik mijn vertrouwen,
Gij die mij hebt gewild.

Maar ik vrees de mens
zijn kogels
zijn koele doodsmachines
preciezer, sneller dan ik ben.
Ik heb van U mijn plaats gekregen
maar hoe zit dat met hen?

Ik ben me van geen kwaad bewust
ik weet niet waartoe Gij mij hebt bestemd
of hebt Gij mij zo gemaakt
zo dodelijk en trefzeker 
om hun de ogen te openen voor U?
Om hun hart open te breken
hun liefde die zich steeds weer verkleint
tot tere vogeltjes, zachte poesjes
tot al wat lief en aardig is.
Misschien ben ik er 
om hun liefde zo vrij
te maken, zo wijd, zo diep
dat ook ik er binnen val
en wordt omvat.

Ondertussen raad ik mensen aan:
blijf liever bij me vandaan,
want heus, ik val aan
- het is iets in m'n kop -
ik weet niet hoe het anders moet
maar mensen wel.
Amen.