God zorgt

In zijn boek Sein oder Habben zegt Erich Fromm dat er twee manieren zijn om je leven op te bouwen. Als ik ben wat ik heb, dan kan ik angstig zijn, doordat mijn hebben bedreigd wordt door dieven, door ziekte of door dood. Als ik ben wie ik ben, dan kan niks, en niemand, mijn identiteit afnemen. En dan is iedere vorm van angst mij vreemd. 

Jezus nodigt ons uit om onze identiteit te bouwen op ons zijn, en niet op ons hebben. Hij herinnert ons aan het belang, dat ons wezen niet afhankelijk is van ons beroep of van onze sociale status, maar van wat Gods goedheid van ons maakt. Niks kan God ervan weerhouden om ons als zijn kinderen te beschouwen, en om ons in zijn liefde te ontvangen. 

Jezus herinnert ons eraan dat er een andere logica is, die ons uitnodigt om eerst het Koninkrijk van God en zijn gerechtigheid te zoeken.

We hebben gesproken over Zijn en Hebben, over spiritualiteit en angst, over rijkdom en vertrouwen. Deze verschillende onderwerpen zijn als verftekens, die gezamenlijk een doek vormen dat een fundamentele tegenstrijdigheid toont: wat zoeken wij allereerst? Onze eigen rechtvaardigheid, of de rechtvaardigheid waar Jezus over spreekt? 

Als we onze eigen rechtvaardigheid nastreven, dan kunnen we bevangen raken door angsten en zorgen. Wie zich door zorgen laat verlammen leeft aan het leven voorbij. Dat is zonde. Want God zorgt. 

Als we echter het Koninkrijk van God nastreven, dan zullen wij al het overige ontvangen. En met al het overige bedoel ik een vertrouwen dat groter is dan onze angsten, en een vrede die dieper is dan onze zorgen. 

Geniet daarom van de huidige dag, en vertrouw erop dat het leven een oorsprong heeft, en een bestemming. Als je hier vertrouwen in hebt, dan hoef je ook niet krampachtig te halen, wat er te halen valt, driftig, angstig, als vlak vòòr sluitingstijd. 

Laat de droom van het Koninkrijk van God, en zijn gerechtigheid, in het hart van uw leven staan. Dat wij, de komende jaren gezamenlijk, op zoek mogen gaan naar die schat.